Kralingen.nl
Voor alle inwoners
 
fotos/A351_1_1033_Column_.jpg


 

grijs1

grijs1

grijs1



[1697]

Kralingen.nl Voorbijganger

Een rubriek van Jacques Beket.

Columns, zoals eerder verschenen in De Ster

TOOS

Het was weer een gedenkwaardige week, met een gezellige verjaardag, maar ook met een crematie. Ik wil niemand een begrafenis opdringen, maar een crematie vind ik persoonlijk heleml niets.
Het was van een oude tante uit Apeldoorn die was overleden, tante Toos, een zus van mijn moeder. Het contact met die hele familie van mijn moeder was al verwaterd sinds de dood van mijn moeder, 10 jaar geleden. Behalve dan met tante Toos. Want zij was een heel aardig meelevend mens. Zij stuurde als sinds mijn geboorte een kaartje op mijn verjaardag. Toen ik getrouwd was en kinderen kreeg stuurde zij ook mijn vrouw en de kinderen een verjaardagskaartje. Wij konden dan natuurlijk niet achterblijven en stuurden ook altijd kaarten bij de verjaardagen daar in Apeldoorn. De post heeft wat verdiend aan deze liefhebberij. Maar wij voelden ons ook pas echt jarig als we een kaartje van tante Toos hadden gekregen. En keer in al die jaren is zij mij vergeten. Prompt belde zij mij een dag later op om zich te verontschuldigen, mij nog te feliciteren en te vertellen dat de kaart alsnog onderweg was. Door haar wist ik nog een beetje hoe het reilde en zeilde met die familie.

Op de begrafenis van mijn vader kon ze niet komen. Toen heb ik haar gemist. Dat gemis ben ik altijd blijven voelen. Zij vond zij zelf ook verschrikkelijk dat zij toen niet kon komen.



Vanwege die honderden verjaardagskaarten van haar ben ik deze week naar Apeldoorn afgereisd. Toen ik de aula van het crematorium binnenkwam voelde ik mij alleen tussen al die vreemde mensen. Pas in de zaal waar Toos lag opgebaard, herkende ik haar man en de kinderen, die daar al op de voorste rij zaten. Wat waren die oud geworden. Ik herkende ze nauwelijks, allemaal oude mannen en vrouwen, gerimpeld en grijs. Maar dat zullen ze van mij ook wel gevonden hebben.

Aan de koffietafel heb ik iedereen gecondoleerd. Het leken allemaal vreemden. Bij het afscheid nemen kwam er een hele kilte over mij heen, want ik wist, bij het handen schudden, dat ik deze mensen echt nooit meer zou zien. Een hoofdstuk uit mijn eigen geschiedenis werd hier definitief afgesloten.



Het zal gek zijn, onze volgende verjaardag zonder een kaartje van tante Toos.



zoeken
service
in deze rubriek:

rubrieken
ads



ads


ads
 
sluiten X