Kralingen.nl
Voor alle inwoners
 
fotos/A367_1_1111_Slapen_.jpg


 

 
fotos/A367_2_1112_Dessert.jpg


 

grijs1

grijs2



[1527]

Kralingen.nl Voorbijganger

Een rubriek van Jacques Beket.

Columns, zoals eerder verschenen in De Ster

Slapen

Zondag mochten wij weer in Delft op ons kleinkind Amy passen. Na een poosje moet het kind even worden uitgelaten, tenminste, ik wil er zelf ook even uit. Het weer is koud en nat, dus mijn vrouw blijft thuis aan de thee.
 
fotos/A367_0_1111_Slapen_.jpg


 

Gewapend met rode laarsjes met witte stippen, dito regenjasje en een grote paraplu, stapt Amy parmantig over de lege Beestenmarkt. Ik loop er een pas achter, want ik vind het een lust voor het oog om naar haar te kijken als ze zo loopt. Het is net of ze in een bol loopt van 2 meter doorsnee. Daar binnen is het vrolijke zonneschijn, daar buiten is het koud, nat en guur.

De enkele toerist die nog buiten loopt houdt het voor gezien en stapt bij café ‘Kobus Kuch’ binnen voor een warme kop chocolademelk. Wij lopen over de Burgwal en komen langs de Maria van Jesse kerk. De deur staat open, het is zondag. ,,Zullen wij de kerk in gaan? “, vraag ik aan Amy. Het instituut kerk is haar nog onbekend, maar het is nieuw, dus zij wil de kerk in. Zij neemt de hoge stenen trappen zoals ik zou lopen wanneer ik twee treden over zou slaan. Als wij de kolossale antieke deuren binnen zijn komt er weer een deur. Voordat ik die deur open, druk ik haar op haar hard om héél zachtjes te doen. ,,Slapen?”, vraagt zij, in de veronderstelling dat wij iemand niet wakker mogen maken. Ik heb geen idee hoe ik aan een kind van twee en een half uit moet leggen waarom je in een kerk stil moet zijn, dus ik laat het zo en we stappen maar naar binnen. De kerk is donker als een spelonk en oorverdovend stil. Op onze tenen lopen wij langs de zijkant naar voren. Paulus kijkt vanaf zijn console ernstig naar mij, alsof ik huisvredebreuk heb gepleegd. Amy kijkt in elke rij banken om te zien waar er iemand ligt te slapen. Op het altaar is een lampje gericht, dus wij lopen als motten op het licht af en ik ga even op de voorste rij zitten om de sfeer van deze oude kerk in mij op te nemen. Dan knalt het als een sirene door de kerk: ,,opa, niet meneer niet slapen niet hé?” Het duurt 5 volle seconden voor de nagalm van haar heldere stemgeluid is verstomd.



Verschrikt wijs ik met mijn ene hand op mijn lippen en de andere hand naar het altaar, alsof daar toch iemand ligt te slapen en zachtjes sluipen wij de kerk weer uit.



zoeken
service
in deze rubriek:

rubrieken
ads



ads


ads
 
sluiten X