Kralingen.nl
Voor alle inwoners
 
fotos/A263_1_910_Oppassen.jpg


 

grijs2

grijs1

grijs3



[2335]

Kralingen.nl Voorbijganger

Een rubriek van Jacques Beket.

Columns, zoals eerder verschenen in De Ster

Oppassen

Dit weekend hebben mijn vrouw en ik opgepast op de tweeling van mijn dochter, Nick en Bo. Van zaterdagmiddag tot zondagavond. Mijn vrouw deed weliswaar het meeste werk, maar ik was er niet alleen voor de morele steun. Geloof mij maar, een tweeling alléén verzorgen is niet tweemaal zo veel werk, maar minstens viermaal.
 
fotos/A263_0_910_Oppassen.jpg


 

Probeer maar eens om twee kinderen van anderhalf in je eentje achter in de auto in de kinderzitjes te wurmen. En als je dan eindelijk weg bent gereden gaat er eentje na 5 km huilen omdat haar/zijn knuffel nog op de stoep ligt, dus moet je weer terug. Dus deden we alles samen en dan is het wel weer relaxed en vooral heel gezellig. Ieder een kind uitkleden en pyjamaatjes aan, ‘s morgens ieder een kind wassen en aankleden, ‘s middags ieder een kind het jasje aan doen en in de veiligheidzitjes op de achterbank van de auto vast snoeren. Bij het Kralingse bos de kinderen weer uit de stoeltjes peuteren, de kinderwagen in elkaar zetten en de kinderen er in. Als we één minuut lopen wil Bo er uit en wil ze ook lopen. Dat kunnen ze net een paar weken, dus echt snel gaat het niet en meestal de verkeerde kant op. Maar het is heerlijk weer en we hebben alle tijd. We gaan de hertjes bekijken. Er blijken meer kinderwagens rond te rijden dan dat er hertjes zijn, zo druk is het in het bos. Het is dan ook heerlijk voorjaarsweer. De tweeling kijken hun ogen uit. Bij het Minang Kabau-huis strijken we neer voor een kopje erwtensoep en een glaasje wit. Bo en Nick lopen nieuwsgierig, stapje voor stapje, over het terras en iedereen lacht naar ze en naar ons. Wij glimlachen als trotse Opa en Oma minzaam terug, nippen van onze glaasjes en vinden dat we eigenlijk alles wel goed onder controle hebben.

Net al we beiden naar Bo kijken, zet een ober een dienblad met twee glazen bier half op een tafel loopt naar een andere tafel. Nick staat erbij, trekt aan het blad en de inhoud van de glazen gaat over zijn hoofd en de glazen kletteren kapot op de stenen. Oeps.

We besluiten om maar vlug af te rekenen en ons veilige thuis weer op te zoeken. In de auto stinkt Nick behoorlijk naar bier, maar hij is de enige die het niet erg vindt.



zoeken
service
in deze rubriek:

rubrieken
ads



ads


ads
 
sluiten X