Kralingen.nl
Voor alle inwoners
 
fotos/A287_1_90823_(11,2).jpg


 

 
fotos/A287_2_90823_(8,2)c.jpg


 

 
fotos/A287_3_90823_(10,2).jpg


 

 
fotos/A287_4_90823_(12,2).jpg


 



[2039]

Kralingen.nl Voorbijganger

Een rubriek van Jacques Beket.

Columns, zoals eerder verschenen in De Ster

Kinderen

Elke leeftijd heeft zijn eigen verlangens. Toen ik tien jaar was snapte ik die mensen absoluut niet die maar zo graag kinderen wilden. Ik moest er niet aan denken. Kinderen kosten alleen maar geld en produceren alleen maar vieze luiers.
 
fotos/A287_0_90823_(9,2)c.jpg


 

Toen ik twintig was had ik nog steeds geen zin in kinderen, maar sloop er toch een stemmetje in mijn hersenpan dat fluisterde: ‘ooit’

En toen, van de ene op de andere dag wilden mijn vrouw en ik ineens kinderen, zeven stuks, een héél groot gezin, met allemaal koters om ons heen. Mijn vrouw vond zeven wel erg veel, dus het zijn er drie geworden.

Ik fotografeer al mijn hele leven erg veel, dus Barbara, mijn eerste, is het meest gefotografeerde kind van West Europa geworden. Barbara met een roze jurkje, Barbara in bad, Barbara met een bokje in de kinderboerderij. Ik maakte hele series. O.a dat ze in een gitaarkoffer lag. Elke maand weer een foto met haar in de koffer. Het lijkt een beetje of de koffer steeds kleiner wordt, maar Barbara wordt natuurlijk steeds groter.

Natuurlijk heb ik van mijn tweede kind, Rosanne ook fotoalbums vol, maar toch een stuk minder. Michael, mijn derde kind moet het doen met één album. Dat is zelfs niet eens helemaal vol. Ja, want je gaat Michael natuurlijk niet ook weer in die gitaarkoffer leggen.

Daarna kregen mijn vrouw en ik een periode van rust, waarin we blij waren dat alle kinderen de deur uit waren en dat iedereen voor zich zelf zorgde.



En dat vind ik zo bijzonder. Dat in je lichaam een soort geprogrammeerde klok zit, een wekker, die al je verlangens uit of aan zet. Om een onverklaarbare rede wil je in de ene periode wel kinderen en in een andere periode weer niet.



Nog niet zo lang geleden, vond ik kinderen weer ineens leuk. Ik lachte weer heel vriendelijk naar wildvreemde kleine ventjes dat hun eerste stapjes zetten aan de hand van hun moeder.

En vanaf hun geboorte wil ik mijn drie kleinkinderen in alle posities fotograferen die er zijn. Nick op de schommel, Bo op de glijbaan. Amy in de wieg, Nick op zijn driewieler, Bo met een gek hoedje op haar hoofd. Amy in de la van mijn bureau. Die laatste foto maakte ik vorige week toen wij moesten oppassen. Mijn vrouw vond het maar eng, ze was bang dat de la het niet zou houden. Maar Amy weegt nog bijna niets. Ik heb de foto meteen naar moeder Rosanne opgestuurd met het onderschrift: ‘Aangeboden: bureauassistente. Neemt weinig ruimte in‘



zoeken
service
in deze rubriek:

rubrieken
ads



ads


ads
 
sluiten X